Maksima (lot. maxima regula – oliy tamoyil) – aforistika janrlaridan biri, mustaqil janr sifatida XVIII asr Yevropa adabiyotida keng isteʼmolda boʻlgan; bu davrda yashab ijod etgan qator yozuvchi, olim va faylasuflar (F. de Laroshfuko, I.Gyote, B.Paskal, A.Shopengauer va b.) qalamiga mansub M.lar mashhur boʻlgan. M.larda maʼnaviy-axloqiy masalalarga taalluqli qoidalar qatʼiy ifoda etilib, ularga qoʻshilish yo amal qilish lozim boʻladi. Ifodadagi qatʼiyat, maʼlum normalarni ishlab chiqish, universallik daʼvosi M.larning ayni shu davrda, yaʼni klassitsizm davrida faollashgani bilan bogʻliqdir.
Максима (лот. maxima regula – олий тамойил) – афористика жанрларидан бири, мустақил жанр сифатида XVIII аср Европа адабиётида кенг истеъмолда бўлган; бу даврда яшаб ижод этган қатор ёзувчи, олим ва файласуфлар (Ф. де Ларошфуко, И.Гёте, Б.Паскаль, А.Шопенгауэр ва б.) қаламига мансуб М.лар машҳур бўлган. М.ларда маънавий-ахлоқий масалаларга тааллуқли қоидалар қатъий ифода этилиб, уларга қўшилиш ё амал қилиш лозим бўлади. Ифодадаги қатъият, маълум нормаларни ишлаб чиқиш, универсаллик даъвоси М.ларнинг айни шу даврда, яъни классицизм даврида фаоллашгани билан боғлиқдир.
Manba: Dilmurod Quronov, Zokirjon Mamajonov, Mashhura Sheraliyeva. Adabiyotshunoslik lugʻati / f.f.d. D. Quronovning umumiy tahriri ostida. – Toshkent: Akademnashr, 2010. – 400 b.