← Adabiyotshunoslik lugʻati
|

Pleonazm

Pleonazm (yun. pleonasmos – ortiqchalik) – koʻpsoʻzlilik; nafaqat muayyan mazmunni toʻliq ifodalash uchun, balki uslubiy jihatdan ham ortiqcha soʻz qoʻllash. P. stilistik figuralar sirasiga kiritiladi, lekin meyordan birozgina chekinish uni uslubiy kamchilikka aylantiradi. Fikrni kuchaytirib ifodalovchi vosita sifatida soʻzlashuv nutqida (mas., “oʻz koʻzim bilan koʻrdim”), folklor asarlarida (“Qora siyoh qoshlari... Qaro-qaro sochlari...”) keng qoʻllanadi. P.ning meyorni saqlagan holda qoʻllanishi ifodaning taʼsirli, ohangdor boʻlishiga xizmat qiladi (E.Shukur: “Karvon xoki turob – tevarak sarob, Qayoqqa ketarmiz, ey dil, qayoqqa?”). Gʻ.Gʻulomdan olingan quyidagi sheʼriy parchada esa meyor bir qadar buzilgan, shu bois unda ortiqchalik seziladi, P. uslubiy kamchilikka aylanadi:

Qoʻsh chiqdi

MTS qoʻrasidan,

“Formol”, Chelyabin,

Xarkov traktorlari,

Bir emas, qator ryad-ryad,

Yakka emas qoʻsh chiqdi, qoʻsh chiqdi.

Bu oʻrinda butun boshli sheʼriy band birgina “traktorlar qator-qator boʻlib chiqdi” degan fikrni ifoda etadi. Albatta, shoir qishloqda texnikaning koʻpayganidan benihoya quvonganini izhor etmoqchi, lekin meyor saqlanmagani uchun ifoda va mazmun orasida nomutanosiblik yuzaga keladi.

Manba: Dilmurod Quronov, Zokirjon Mamajonov, Mashhura Sheraliyeva. Adabiyotshunoslik lugʻati / f.f.d. D. Quronovning umumiy tahriri ostida. – Toshkent: Akademnashr, 2010. – 400 b.

Lugʻatni PDF shaklida oʻqish