← Adabiyotshunoslik lugʻati
|

Oq sheʼr

Oq sheʼr (ruschadan kalka: “belыy stix”) – muayyan oʻlchovga ega boʻlgani holda misralari oʻzaro qofiyalanmagan sheʼr. Yevropa sheʼriyatida XVI asrdan boshlab, qofiyasi boʻlmagan antik sheʼriyatga ergashish natijasi sifatida paydo boʻlgan. Dastlab epik va dramatik (Shekspir, Milton, Jukovskiy) poeziyada qoʻllangan, keyinchalik bu sheʼr shaklidan lirikada ham foydalanila boshlandi. O.sh. bilan qofiyalanish tartibi erkin boʻlgan sheʼr shakllarini chalkashtirmaslik kerak. Yuqorida aytilganidek, O.sh.da hamisha maʼlum oʻlchov asosidagi izometriya mavjud boʻladi. Mas., U.Nosirning quyidagi sheʼri:

Shafaq oʻchay deb qoldi,

Kaptar qonidek rangsiz...

Koʻzlarimni uzmayman.

Deding: Endi oʻchar u!

Oʻtgan qaytib kelmaydi,

Ertani sevinib kut , –

7 boʻgʻinli barmoq vaznida yozilgan boʻlib, unda shu oʻlchov butun sheʼr davomida saqlanadi, lekin misralari oʻzaro qofiyalangan emas. XX asr oʻzbek adabiyotida O.sh. namunalari Oybek, H.Olimjon, M.Shayxzoda, A.Oripov, R.Parfi kabi koʻplab shoirlar ijodida ham uchraydi. Shuningdek, adabiyotimizda O.sh.dan sheʼriy dramalar yozishda ham foydalanilgan (M.Shayxzoda. “Mirzo Ulugʻbek”).

Manba: Dilmurod Quronov, Zokirjon Mamajonov, Mashhura Sheraliyeva. Adabiyotshunoslik lugʻati / f.f.d. D. Quronovning umumiy tahriri ostida. – Toshkent: Akademnashr, 2010. – 400 b.

Lugʻatni PDF shaklida oʻqish